De keynote-toespraak van Greg Glenday, CEO van Acast, tijdens The Podcast Show 2026

Ik heb deze week een keynote gegeven op The Podcast Show in Londen, en ik wil meteen iets zeggen: de energie in die zaal was anders. Niet alleen anders dan voorgaande jaren – anders op een manier die echt betekenisvol aanvoelde. Het optimisme, de samenwerking, het gevoel dat we samen aan de vooravond staan van iets groots. Ik kwam er vaker dan ooit van overtuigd vandaan dat podcasting niet alleen maar de chaos van een snel veranderend medialandschap doorstaat. Het bepaalt wat er daarna komt.
Laat me daarom vertellen wat ik in die zaal heb gezegd: de cijfers, de ideeën en een paar dingen die onze sector volgens mij hardop moet uitspreken.
Bij Acast hebben we het vaak over wat podcasting zo bijzonder maakt. Maar ‘bijzonder’ is een woord dat als loze marketing kan overkomen als je het niet kunt onderbouwen. Dus laat me het dan maar eens onderbouwen.
Wij zijn ervan overtuigd dat wat podcasters met hun publiek hebben opgebouwd, uniek is in de mediawereld. Wij noemen dit ‘narratieve invloed’ – en het maakt niet uit of je vanaf je bank kijkt of luistert terwijl je de hond uitlaat. De kracht zit hem in het verhaal, het gesprek en de band tussen een maker en zijn of haar publiek. Dat is de kern. Het format is slechts het kanaal.

Hier is een manier om dit zwart op wit te zien. Als je kijkt naar de conversatiegegevens rond grote culturele evenementen – de Super Bowl, de Oscars, zelfs de aanloop naar de oorlog in Iran – dan is podcasting de plek waar het gesprek begint. Weken voordat de publieke aandacht zijn hoogtepunt bereikt, zitten podcasters er al middenin: ze ontrafelen het en brengen het onder de aandacht van hun publiek. Tegen de tijd dat merken zich haasten om een plekje te bemachtigen in een druk en duur cultureel moment, is het gesprek via podcasts al in volle gang.
Dat is een enorme, grotendeels onbenutte kans voor merken die bereid zijn om op een andere manier na te denken over waar ze zich profileren.
We beschikken over gegevens die volgens mij een aantal diepgewortelde aannames in de sector – en in de reclamewereld – op losse schroeven zetten.
Neem bijvoorbeeld merken voor maaltijdbezorging. We hebben 170.000 vermeldingen in 12.000 verschillende podcasts en meer dan een miljard gegevenspunten geanalyseerd. Wat we ontdekten: podcasts over eten maken minder dan 1% uit van de vermeldingen van maaltijdbezorgbedrijven. Toch ging ongeveer de helft van de advertentie-uitgaven van deze merken naar podcasts over eten. Dat is een fundamentele discrepantie.
Waarom? Omdat bezorging geen uiting is van een passie voor eten. Bezorging is een oplossing voor tijdmanagement. Als iemand luistert naar een chef-kok met een Michelinster die vertelt over de kunst van het koken, is hij of zij niet in de stemming om bij Deliveroo te bestellen. Maar een podcast voor ouders, een programma over productiviteit, een comedy over de chaos van het moderne leven? Daar bevindt het publiek zich daadwerkelijk. Dat zien we terug in de gegevens. Merken moeten er gewoon op vertrouwen.

We hebben ook gekeken naar AI. In het eerste kwartaal van 2026 hebben we 75.000 podcastafleveringen geanalyseerd en vastgesteld dat het aantal vermeldingen van de grote AI-bedrijven met 51% was gestegen ten opzichte van de gehele tweede helft van 2025. En dat in één enkel kwartaal. Dit is een levendig, voortdurend veranderend cultureel debat – en deze bedrijven zijn daar grotendeels afwezig.
De sentimentgegevens maken het pas echt interessant. Neem bijvoorbeeld Anthropic. Het moederbedrijf roept in podcastgesprekken een aanzienlijk negatief sentiment op – in verband met ethische bezwaren, banden met het leger en vragen over zijn rol in de wereld. Maar Claude, het consumentenproduct van het bedrijf, roept een sterk positief sentiment op: productiviteit, bruikbaarheid, een hulpmiddel dat mensen helpt hun werk te doen. Hetzelfde bedrijf. Radicaal verschillende verhalen. En beide verhalen worden op dit moment gevormd door podcasters, of Anthropic nu aanwezig is of niet.

De vraag voor elk merk is: wil je meedoen aan het gesprek dat al over je gaande is, of niet?
Ons jaarlijkse ‘Podcast Pulse ’-onderzoek levert een aantal cijfers op die ik geweldig vind, maar er is er één die me elke keer weer doet stilstaan.
75% van de mensen die wekelijks naar podcasts luisteren, beschouwt podcasters niet als influencers. Maar 84% geeft aan wel eens door een podcaster te zijn beïnvloed.
Die spanning is waar het allemaal om draait.
"Influencer" is in de reclame een beladen begrip geworden, en dat is niet voor niets. We hebben allemaal wel eens dat supermodel gezien met dat broodje in haar hand. Niemand gelooft dat ze het heeft opgegeten. Deze schijnvertoning van aanbevelingen, los van een oprechte mening, heeft het vertrouwen in die hele marketingcategorie ondermijnd.
Podcasters zijn iets aparts. 64% van de luisteraars zegt erop te vertrouwen dat podcastpresentatoren oprechte aanbevelingen doen. 70% geeft aan dat een aanbeveling van een podcaster hen ertoe heeft aangezet om een merk in overweging te nemen waar ze nog nooit van hadden gehoord. Twee derde heeft via podcasts nieuwe merken of producten ontdekt en staat nu positief tegenover die merken.
En dit: 85% van de dagelijkse podcastluisteraars heeft na het beluisteren van een podcast op de een of andere manier actie ondernomen met betrekking tot een merk. Onder 18- tot 34-jarigen – de generatie die het meest sceptisch staat tegenover reclame in de geschiedenis – heeft 73% in de afgelopen 12 maanden een aankoop gedaan bij een merk dat ze voor het eerst via een podcast hebben leren kennen.
Ik heb twee kinderen in die leeftijdsgroep. Ik weet hoe moeilijk het is om hun aandacht te trekken, en hoe veel moeilijker het is om hun vertrouwen te winnen. Deze cijfers zijn belangrijk.
De vergelijking waar ik steeds weer op terugkom, is deze: Times Square zit vol met mensen die je aandacht proberen te trekken. Reclameborden, lichtjes, lawaai, een ietwat verontrustende Mickey Mouse. Je loopt erdoorheen met je portemonnee in je voorzak en je blik naar beneden gericht. Dan ga je naar een café om je beste vriend te ontmoeten, en hij vertelt je dat je een film die hij net heeft gezien geweldig zult vinden. Je vertrouwt hem volledig. Je gaat de film bekijken.
Podcasters zijn zo’n vriend. Voor miljoenen mensen, elke dag weer.
Twee jaar geleden leek video een storm aan de horizon voor de podcastwereld. Iedereen was bezorgd. Nu zijn we hier, en die storm bleek een golf te zijn waarop we juist kunnen meesurfen.
De realiteit is dat podcasting multimodaal is en altijd al is geweest. Sommige mensen luisteren uitsluitend. Sommige mensen kijken tegenwoordig alleen nog maar. De meesten van ons zitten ergens daar tussenin – ik ben een forens en reis veel, dus ik luister meestal, maar tijdens een lange vlucht of treinreis kijk ik ook wel eens. Dat gaat niet veranderen. Uit het onderzoek blijkt dat dit continuüm een vast kenmerk is van de manier waarop mensen podcasts consumeren.

Bij Acast hebben we hier speciaal voor een oplossing ontwikkeld. We noemen ze ‘quantum ads’: dezelfde uitzending, waarbij automatisch de juiste advertentie-ervaring wordt aangeboden, afhankelijk van of je kijkt of luistert. Een maker uploadt één videobestand. Wij halen de audio eruit. Wij plaatsen de markeringen. En wanneer een luisteraar vervolgens een app opent, krijgt hij of zij de versie te zien die past bij de manier waarop hij of zij ermee bezig is. Video aan, video uit. Het is een klein detail dat echt grote gevolgen heeft voor hoe we denken over de toekomst van het formaat.
De laatste tijd komt AI steeds vaker ter sprake in gesprekken over podcasting, en ik wil graag duidelijk maken wat het standpunt van Acast hierover is.
We maken op grote schaal gebruik van AI – voor data-analyse, voor het afstemmen van merken en voor het verbeteren van onze technologische infrastructuur. Het zorgt ervoor dat we beter worden in wat we doen. Maar we hanteren een duidelijke grens: de inhoud moet door mensen worden gemaakt. Mensen van vlees en bloed, die zuurstof inademen.
Ik denk dat dit eigenlijk een van de belangrijkste onderscheidende factoren van podcasting is in een door AI gedomineerd medialandschap. De band die een luisteraar met een podcaster heeft, is gebaseerd op het besef dat er aan de andere kant van die microfoon een echt mens zit – iemand met meningen, met een eigen visie, die er persoonlijk bij betrokken is. AI kan ons helpen om onze bedrijven beter te runnen. Maar die band kan AI niet nabootsen. Dat vertrouwen is iets menselijks.
Ik weet dat het volgende deel wat zwaarder is dan wat je normaal gesproken bij een keynote gewend bent. Even geduld, alsjeblieft.
Toen ik in 1996 in New York begon met de verkoop van radiozenders, bezat het bedrijf waarvoor ik werkte 12 zenders. Bill Clinton ondertekende dat jaar de Telecommunicatiewet, waarmee het eigendom van mediabedrijven werd gedereguleerd. Vier jaar later bezat datzelfde bedrijf 1.200 zenders. Destijds vond ik het spannend. Nu kijk ik terug en zie ik het voor wat het was: het begin van een concentratie van invloed en besluitvorming die het openbare leven stilletjes heeft hervormd. Het bredere medialandschap was ooit competitief – duizenden bedrijven, duizenden redactionele stemmen. Tegenwoordig controleren vijf miljardairs – geen bedrijven, maar vijf individuele mannen – 90% van de media in de Verenigde Staten. Dat is een angstaanjagend cijfer. En we kunnen zien hoe dat er in de praktijk uitziet.
Podcasting verschilt structureel van al het bovenstaande. Bedenk eens wat er daadwerkelijk gebeurt wanneer een maker een aflevering publiceert. De woorden komen uit zijn of haar mond, gaan via een microfoon rechtstreeks naar de trommelvliezen van het publiek. Er staat niemand in de weg. Niemand vertelt hem wat hij moet zeggen, bepaalt zijn redactionele lijn of beslist wat wel en niet acceptabel is. Die directe relatie met het publiek heeft in de media vrijwel nooit eerder bestaan – niet op deze schaal, niet met dit soort bereik.
En ik denk dat dat op dit moment van enorm groot belang is. De vrijheid van meningsuiting staat onder grote druk, vooral in mijn land. Podcasts zijn een van de weinige plekken waar iemand de microfoon kan aanzetten en kan zeggen wat hij of zij echt denkt, tegen een publiek dat er zelf voor heeft gekozen om te luisteren. Het is een meritocratie. De waarheid – de ideeën die echt weerklank vinden, die de toets der kritiek doorstaan – zouden meer aandacht moeten krijgen dan de ideeën die dat niet doen. Zo hoort het te werken.
De mensen in deze sector – makers, platforms, producenten, iedereen die op dit gebied actief is – hebben de kans om iets te beschermen dat veel verder reikt dan de commerciële argumenten voor podcasting. Ik vind dat we dat serieus moeten nemen.
De toekomst van podcasting is onbegrensd. Dat is voor ons bij Acast geen marketingpraatje. Dat is juist de kern van de zaak. Voer gesprekken. Spreek vrijuit. Laat de beste ideeën de overhand krijgen.
Dit is een groep mensen die echt een verschil kan maken in de wereld. Dat geloof ik oprecht.