In dit interview vertelt Nicola Tallant, journaliste en mede-bedenkster van *The Witness: In His Own Words*, ons over het belang dat Joey O’Callaghan zijn verhaal in zijn eigen woorden vertelt, hoe het maken van de podcast verschilde van het schrijven van het boek, en waarom het voor het publiek zo belangrijk blijft om dit te horen.

The Witness: In His Own Words verscheen in 2021 na het succes van een boek met dezelfde titel. The Witness neemt je mee door het verhaal van de jongste persoon die ooit in het getuigenbeschermingsprogramma terechtkwam, en laat zien hoe hij in deze situatie terechtkwam, aan de hand van zijn eigen woorden en vertellingen.
In 2026 werd *The Witness: In His Own Words* geselecteerd als een van de vier eerste *Acast Classics*, naast *West Cork*, *Sweet Bobby* en *Carrie Jade Does Not Exist*. In dit interview vertelt Nicola Tallant, journaliste en mede-bedenkster van *The Witness*, ons over het belang dat Joey zijn eigen verhaal vertelt, hoe het maken van de podcast verschilde van het schrijven van het boek, en waarom het zo belangrijk is dat mensen het verhaal van *The Witness* horen.
The Witness verscheen in 2020, en een jaar later kwam de podcast uit. Hoe is het besluit tot stand gekomen om van het boek een podcast te maken?
Het proces om van het boek een podcast te maken, was grotendeels te danken aan de bereidheid van Joey O'Callaghan om zijn stem te laten horen, wat nogal riskant was, omdat we natuurlijk weten dat Joey in het getuigenbeschermingsprogramma zat en dat het voor hem belangrijk is om zijn identiteit geheim te houden.
Zijn stem zou een volgende stap zijn. Het feit dat zijn verhaal in het boek zelf stond, was voor hem behoorlijk zenuwslopend toen het uitkwam. Hij was bang dat hij door zijn gemeenschap zou worden beoordeeld, maar in werkelijkheid kreeg hij daar (op het boek) juist heel positieve reacties op. Dus toen de podcast de volgende stap was, was er een beetje bezorgdheid: hij heeft nu een nieuwe identiteit en beweegt zich in een andere wereld – zouden mensen zijn stem herkennen en weten dat hij de getuige was?
Maar ongelooflijk genoeg kwamen mensen vaak naar Joey toe en zeiden tegen hem: „Je hebt die podcast, The Witness, nog niet gehoord. Die is geweldig. Als je er nog niet naar geluisterd hebt, moet je dat zeker eens doen.” En dan stond hij daar dan, bijna, weet je wel, verstijfd, in afwachting van het moment dat ze zouden zeggen: „Ben jij het?”
En niemand heeft dat ooit, maar dan ook nooit doorgehad. Het is grappig, het was echt vreemd dat dat gebeurde, want ik denk dat stemmen heel herkenbaar zijn, maar blijkbaar zijn ze dat niet als ze uit hun context worden gehaald.
Hebben jullie besproken of jullie de toonhoogte of de klankkleur van zijn stem moesten aanpassen, of was het juist heel belangrijk dat het in zijn eigen woorden was, zoals de titel al aangeeft?
Ja, ik bedoel, toen we erover spraken, had ik natuurlijk de verteller van het verhaal kunnen zijn, en in zekere zin was ik dat ook in het boek. Toen ik aan het boek begon, begon ik het eigenlijk vanuit mijn eigen perspectief (Nicola Tallant) te schrijven, en ik was bijna klaar, maar toen heb ik het verscheurd en het vanuit zijn perspectief (Joey) herschreven. Zijn stem is heel belangrijk in dit verhaal, ongeacht het medium waarin het wordt verteld. Dus we hebben er wel over gesproken, weet je, om het misschien via mij te vertellen of misschien gewoon hem te interviewen en zijn stem misschien aan te passen. Maar toen we er eenmaal mee aan de slag gingen, beseften we hoe belangrijk zijn stem was, net zo belangrijk als wat hij te zeggen had. En ik vind dat hij een zachte stem heeft. Hij heeft iets speciaals over zich. Hij kan zich heel goed uitdrukken, en niemand kan je eigen verhaal zo goed vertellen als jijzelf. En, en ik denk dat dat is wat overkwam
Wij vinden dat deze podcast een Acast Classic verdient, maar hoe zou jij hem als klassieker omschrijven?
We zijn allemaal ontzettend blij en enthousiast dat The Witness is uitgeroepen tot Acast Classic. Ik weet uit eigen ervaring dat je dingen maakt, ze de wereld in stuurt en je je dan gewoon afvraagt hoe ze zullen worden ontvangen.
En vanaf het allereerste begin waren de reacties op *The Witness* zo positief. Vlak voordat ik hier kwam om met jullie te praten, beantwoordde ik waarschijnlijk mijn zoveelste e-mail van iemand, een leraar, die Joey wilde vertellen hoe blij hij is dat Joey zijn verhaal heeft verteld, hoe belangrijk dat verhaal is, en hoe graag hij het zou willen integreren in de lessen op de DEIS-school waar hij lesgeeft, waar kinderen waarschijnlijk hetzelfde soort leven leiden als Joey in zijn vroege jaren.
Het bijzondere aan *The Witness* is dat, van alle podcasts die ik ooit heb gemaakt, eh, er bijna geen dag voorbijgaat zonder dat iemand contact met me opneemt om te zeggen dat ze Joey willen laten weten hoe trots ze op hem zijn, of, je weet wel, hoe blij ze zijn dat hij zijn verhaal heeft verteld. Het heeft een soort blijvende aantrekkingskracht.
Je bent teruggegaan om met Joey’s moeder te praten voor een speciale aflevering ter gelegenheid van Moederdag. Wat was je reden om dat gesprek te willen voeren?
Nou, ik vind Mary zo’n belangrijke figuur in het verhaal van Joey. Uit zijn verhaal blijkt hoe sterk en ondersteunend ze in zijn leven is, en toch hebben ze hun moeilijkheden gehad. En ze ging die nooit uit de weg. Ze wilde altijd dat Joey het hele verhaal vertelde en niet probeerde haar in een beter daglicht te stellen dan ze was.
Ze was heel eerlijk en open over haar eigen problemen toen hij opgroeide, en vooral over hoe mensen Mary, denk ik, kritiek zouden hebben gegeven omdat ze als moeder niet naar hem op zoek was gegaan toen hij bij Brian Kenny was. Het was dus belangrijk om haar op de juiste manier neer te zetten, denk ik, en om die twee bij elkaar te brengen en de luisteraar te laten horen hoe sterk die band is, want Mary is zijn steun en toeverlaat, en ik denk dat hij dat ook voor haar is.
Ze hebben een heel bijzondere band, die twee, die zo’n beetje alles heeft doorstaan, en ze steunen elkaar vandaag de dag nog net zo goed als ze altijd al hebben gedaan
Wat hoop je dat luisteraars meenemen na het beluisteren van *The Witness: In His Own Words*?
Ik hoop dat luisteraars beseffen dat niet iedereen die betrokken is bij criminaliteit, bij drugshandel of zelfs bij de georganiseerde misdaad, daar uit eigen keuze terecht is gekomen. Dat niet iedereen van hen een slecht mens is, dat er heel veel goede mensen vastzitten in die wereld. En ik hoop dat ze begrijpen en beseffen hoe moeilijk het voor mensen is om eruit te komen als ze er eenmaal in terecht zijn gekomen.
Wat hun redenen ook mogen zijn… het is een wereld waar je maar moeilijk uitkomt. Het is een heel gevaarlijke en beangstigende wereld, vol bedreigingen, en veel mensen komen er niet meer uit.
Maar het zijn niet allemaal slechte mensen. Er zitten ook goede mensen bij, en laten we onze blik verruimen en echt gaan begrijpen hoe het zit: het is niet alleen maar zwart-wit. Er zit een grijs gebied tussenin. En dat is wat ik zie als de samenleving, want ik denk dat iedereen in de samenleving hierin zijn of haar rol speelt.
Door er de ogen voor te sluiten, of door te denken dat dit allemaal in andere wijken gebeurt dan waar wij wonen, dragen we er mede aan bij dat dit soort dingen met kinderen gebeurt. Ik denk dat we heel ruimdenkend moeten zijn en moeten begrijpen dat er goede kinderen in deze wereld terechtkomen, en dat ze de juiste hulp en steun nodig hebben om eruit te komen; dat we onze handen niet zomaar van hen af moeten halen en denken: „Ach, het was hun keuze.”