In dit interview vertelt Katherine Denkinson, journaliste en medepresentatrice van *Carrie Jade Does Not Exist*, ons over haar ervaringen met het maken van de podcast, de samenwerking met Sue Perkins en de impact die de show sinds de release heeft gehad.

Carrie Jade Does Not Exist verscheen in 2023 bij Always True Crime. De podcast, gepresenteerd door Sue Perkins en Katherine Denkinson, volgt het verhaal van een vrouw die meerdere identiteiten aannam en zo in het leven van talrijke mensen wist door te dringen.
In 2026 werd *Carrie Jade Does Not Exist* geselecteerd als een van de vier eerste *Acast Classics*, naast *West Cork*, *The Witness* en *Sweet Bobby*. In dit interview vertelt journaliste en medepresentatrice Katherine Denkinson ons over haar ervaringen bij het maken van de podcast, de samenwerking met Sue Perkins en de impact die de podcast sinds de release heeft gehad.
Het verhaal waar ik, geloof ik, in 2022 mee begon bij Vice World – wat toen nog Vice World News heette. Terwijl ik dat aan het schrijven was, nam Emma Kennedy, een heel bekende comedy-schrijfster, via Twitter contact met me op. En ze zei: „Ik volg dit verhaal; het is fascinerend. Ik ben bevriend met Sue Perkins en zij zou hier heel graag bij betrokken willen zijn. Heb je al eens aan een podcast of iets dergelijks gedacht?“ En ik dacht: „Mijn god, ja, laten we dat dan eens bekijken.“ Ze vroeg: „Mag ik je aan Sue voorstellen?“ En ik zei: „Ja, graag, laten we dat doen!“ Vanaf dat moment is de podcast als een sneeuwbal gaan rollen.
Het was fantastisch. Het was echt geweldig. Ik heb nog nooit met iemand samengewerkt die zo bekend is, op zo’n hoog niveau in wat ze doet. Dus het was fascinerend. Het was angstaanjagend. Ik kwam daar aan en dacht: „Ga ik mezelf voor schut zetten? Zal deze beroemdheid denken: ‘Mijn god, wie ben jij? Wat doen we hier eigenlijk?’” Maar nee, het was echt geweldig om met haar te werken en gewoon met iemand te werken die zo goed begrijpt wat ze doet. Want, ik bedoel, dit was mijn eerste podcast. Ik was dit allemaal aan het leren. Ik leerde hoe ik een podcast moest schrijven terwijl ik de podcast schreef. Om met Sue de studio in te gaan en haar overduidelijke expertise te zien, maakte het tot een heel goede ervaring.
Eerlijk gezegd was dat evenwicht vanaf het begin belangrijk, vanaf het allereerste begin van het artikel. Weet je, wat deze vrouw ook bleek te zijn, wie Carrie Jade ook bleek te zijn, we zijn niet bezig met een roddelblad-achtige afrekening, we doen niet aan dat ‘kijk eens naar die gekke persoon’-gedoe. Dit moet op een tactvolle manier gebeuren, vanuit begrip voor geestelijke gezondheid, vanuit het besef dat mensen een leven hebben buiten dat ene virale moment om, en we willen natuurlijk geen situatie creëren die de zaken voor wie dan ook erger maakt. We willen de situatie voor de slachtoffers niet verergeren, en we willen zeker geen schreeuwende menigte achter Carrie Jade/Samantha Cookes aan sturen. Het was dus echt belangrijk dat we die balans de hele tijd hebben behouden.
Ik denk omdat het zo’n alledaags menselijk verhaal is. Weet je, veel vrouwen hebben het verlies van een kind meegemaakt, veel vrouwen hebben te maken gehad met psychische problemen, hebben zich in dezelfde levenssituatie bevonden als Carrie Jade/Samantha Cookes. Niet allemaal hebben ze haar weg uit die situatie gekozen. En het is een heel, heel andere manier om met dingen om te gaan. Veel mensen hebben in die situatie gezeten, maar ze hebben niet allemaal besloten om daarbij tien jaar lang de helft van Ierland op te lichten. Weet je, veel mensen hebben problemen gehad met bijvoorbeeld de politie of het familierechtssysteem – wat zij ook heeft meegemaakt – maar ze hebben niet gereageerd zoals zij dat deed. Dus ik denk dat er daardoor een grote menselijke interesse ontstaat in de vraag: „Wat is er anders aan deze vrouw? Waarom deed ze dit? Waarom reageerde ze op deze manier? Waarom nam ze haar persoonlijke tragedies en drong ze die op aan iedereen die ze tegenkwam?”
Ik bedoel, ik was tevreden met het werk. Ik was tevreden met de reacties die ik kreeg op het geschreven stuk, op het artikel waarmee het allemaal begon. Pas toen de podcast echt bekend werd en een vlucht nam, begon ik te beseffen: jeetje, mensen vinden dit echt leuk. Mensen voelen zich hier echt mee verbonden. Mensen begrijpen het verhaal ook echt. De feedback die ik kreeg, was dat mensen zeiden: “Bedankt dat je zo gevoelig omgaat met kwesties rond geestelijke gezondheid”, “Bedankt dat je de waarheid over deze specifieke aandoening aan de orde stelt”, “Bedankt voor de uitleg over de ziekte van Huntington”. Het is dus zo dat dit eigenlijk steeds meer mensen bereikt dan ik had verwacht, want als beginnende podcaster had ik geen idee hoe goed dit zou aanslaan. Afgezien van het feit dat Sue Perkins erin te horen is – mensen zullen het alleen al daarom leuk vinden – was het absoluut fascinerend om te zien dat mensen zich hier echt, echt mee verbonden voelden. Het was prachtig.
Ik hoop dat ze er een driedimensionaal beeld van krijgen. Ik hoop dat ze een driedimensionaal beeld krijgen van wie Samantha Cookes als persoon was, en van hoe dit kon gebeuren en hoe mensen erin meegezogen werden. Het is niet zo dat zij een grote, kwaadaardige oplichtster was en zij volkomen dom waren. Dit waren intelligente vrouwen die door een andere intelligente vrouw werden meegezogen. Ik vind die complexiteit belangrijk – dat mensen begrijpen dat deze verhalen niet tweedimensionaal zijn, in de zin van ‘slechte persoon’ versus ‘goede persoon’.
Eerlijk gezegd heb ik geen idee. Ik voelde me echt gevleid dat ik hiervoor werd genomineerd. Ik denk dat ‘klassiek’ iets tijdloos is, iets dat blijft bestaan, een verhaal dat ook buiten zijn eigen tijd nog weerklank vindt. Dus over vijf jaar, over tien jaar, zullen er nog steeds mensen zijn die hiernaar kijken en zeggen: „Ja, die mensen…“. Dit is al eerder gebeurd; dit zal helaas nog eens gebeuren.
'Carrie Jade Does Not Exist' is geselecteerd als Acast Classic; luister ernaar waar je ook je podcasts beluistert