De kunst van het vreemd zijn: hoe Athletico Mince een decennium van gekkigheid overwon

Athletico Mince op 10

In maart 2016 verscheen er een nieuwe show in de feeds: Athletico Mince, oorspronkelijk aangekondigd als een voetbalpodcast en bedacht door Andy Dawson en Bob Mortimer. Maar liefst tien jaar later kunnen we gerust stellen dat het iets heel anders is geworden – en ronduit briljant.

Om het tienjarig bestaan van Mince te vieren, hebben we Andy gevraagd… hoe?

Tweecijferig

Het is moeilijk te geloven dat dit uitgestrekte universum van bizarre alter ego’s en surrealistische humor begon met de bedoeling om over voetbal te praten. Op welk moment precies drong het tot Andy en Bob door dat de show eigenlijk alleen maar over dingen als koperen handen en Warhammer zou gaan? „Vrijwel meteen,” vertelde Andy. “Ik weet vrij zeker dat we ons al in aflevering twee verveelden met de gebruikelijke voetbalzaken op het veld – er waren altijd interessantere en grappigere wegen om in te slaan. Steve McClaren maakte zijn debuut in aflevering drie en het geheel dreef al snel weg van de wereld van het echte voetbal, de wereld van Steve in, met zijn voorliefde voor comfortabele shirts en zijn huisdier, de slang Casper. Daarna was er geen weg meer terug.”

Tien jaar podcasten is bijna een heel leven, en dat heeft heel wat waanzinnige herinneringen opgeleverd. De meest opvallende, surrealistische momenten van de Mince-reis tot nu toe hebben zich zowel op het podium als op het scherm afgespeeld: „Voor mij persoonlijk was het doen van liveshows een echte hersenkraker. De eerste die we deden was een eenmalig optreden op het London Podcast Festival en was echt slecht gepland en niet gerepeteerd, wat bij de latere shows zeker niet het geval was. Angstaanjagend. Oh, en ook die keer dat Gary Lineker in een aflevering van Match of the Day een subtiele verwijzing naar Peter Beardsley’s ‘he’s a good lad’ liet vallen.”

Nu er al honderden afleveringen zijn opgenomen, zou je verwachten dat de creatieve dynamiek tussen de presentatoren zou veranderen. Maar de magie zit hem juist in de consistentie: „Ik denk niet dat het eigenlijk helemaal veranderd is, en misschien is dat wel de reden waarom het zo lang standhoudt – elke aflevering bestaat gewoon uit ons tweeën die elkaar ongeveer 40 minuten lang aan het lachen proberen te maken. Geen speciale gasten of enige afwijking van de formule – het geheel bestaat gewoon in zijn eigen, op zichzelf staande wereld. Ik voel me zo bevoorrecht dat ik in elke aflevering als eerste Bobs materiaal mag horen – ik ben al vanaf het begin een enorme fan van Reeves en Mortimer en hoewel ik misschien bevooroordeeld ben, denk ik dat Mince tot het beste werk behoort dat hij ooit heeft gemaakt.”

Creativiteit & boeiende personages

Luisteraars vragen zich vaak af in hoeverre de show volgens een script verloopt en in hoeverre het gewoon een bewuste poging is om de ander uit zijn rol te halen. „Waarschijnlijk is ongeveer tweederde van elke aflevering volgens een script of in ieder geval van tevoren voorbereid, hoewel het voelt alsof dat percentage vroeger hoger was,” legde Andy uit. „De afgelopen jaren is het hier en daar wat meer een gesprek geworden, maar de oorspronkelijke opzet is nog steeds aanwezig. Het is zeker moeilijker geworden om nieuw materiaal te schrijven en nieuwe personages te bedenken, maar dat is na tien jaar ook wel te verwachten, denk ik. Sterke nieuwe personages of elementen duiken echter altijd uit het niets op, net wanneer we ze niet verwachten.”

En wat een ongelooflijke reeks alter ego’s is het geweest. Maar zijn er verhaallijnen geweest die te vreemd of te duister werden om door te gaan, zelfs naar Mince-maatstaven? „Voor zover ik weet is er niets geschrapt, maar we horen tegenwoordig niet zo veel meer over Bobs traumatische ontmoetingen met diverse Zuid-Afrikaanse personages (vaste luisteraars weten precies wat ik bedoel). Een paar luisteraars lieten ons weten dat ze zich ongemakkelijk voelden bij Bobs ontmoetingen met de wethouder, waarbij Bob steevast wordt uitgenodigd om ‘de wethouder te kussen’, maar dat is hun probleem, denk ik. Hij is gewoon een wethouder die graag kust en ik denk dat Bob dat niet erg vindt, dus misschien moeten we niet zo snel oordelen."

De podcastbusiness

Athletico Mince was een ongelooflijk succesvolle pionier op het gebied van het abonnementsmodel met ‘Club Parsnips’, waarbij de show onbeschaamd vreemd bleef en strikt volgens zijn eigen regels verliep. Andy vertelde waarom die toegewijde, betalende gemeenschap zo cruciaal is geweest. “Het werkte op een aantal niveaus. Ten eerste zorgde het ervoor dat we regelmatig betaald werden voor de podcast, wat natuurlijk geweldig is. Maar ten tweede gaf het ons de ruimte om dingen uit te brengen die misschien niet in de openbare feed zouden hebben gepast. Er is heel veel exclusieve videocontent en mini-afleveringen beschikbaar in Club Parsnips die wat losser zijn en het soort dingen zijn dat de hardcore fans waarschijnlijk meer waarderen dan de iets meer toevallige luisteraars.”

De podcastwereld ziet er vandaag de dag heel anders uit dan in 2016, maar Acast heeft de show geholpen om door die veranderingen in de sector te navigeren en zo het imperium uit te breiden: „Acast heeft het de hele tijd fantastisch gedaan – ze hebben altijd voorop gelopen in de podcastwereld en zijn altijd op zoek geweest naar nieuwe functies die ons hebben geholpen ons publiek te vergroten en het hele proces van podcastproductie eenvoudiger en professioneler te maken.” (We blozen een beetje)

Tot slot: wat is Andy’s ultieme advies voor nieuwe makers die iets heel niche-achtigs, vreemds en niet in een categorie in te delen willen lanceren? „Blijf trouw aan waar je in gelooft en besteed niet te veel tijd of energie aan je zorgen maken over wat je denkt dat je potentiële publiek zou willen – podcast alsof er niemand luistert! Met een niche- en vreemd concept zul je geen enorm wereldwijd publiek bereiken, maar als je het volhoudt en een klein maar toegewijd luisterpubliek weet op te bouwen, geeft dat een geweldig gevoel.”

‍