Door ‘Alle cookies accepteren’ te selecteren, gaat u ermee akkoord dat wij en onze partners cookies gebruiken om de prestaties van onze website te verbeteren, u een gepersonaliseerde gebruikerservaring te bieden en het websiteverkeer te analyseren. U kunt meer lezen over de doeleinden waarvoor wij en onze partners cookies gebruiken en uw cookie-instellingen beheren door op ‘Cookie-instellingen’ te klikken of onze cookiebeleid.
Terug
Acast, ’s werelds grootste onafhankelijke podcastbedrijf, maakt vandaag de overname bekend van Wonder Media Network (WMN), de bekroonde creatieve studio die een volledig dienstenaanbod biedt.
Ga nu aan de slag
Regel binnen enkele minuten sponsoring waarbij de presentator de reclame voorleest, of laat vooraf opgenomen advertenties afspelen.
Aanmelden
Deel dit bericht op
WhatsApp

Maak kennis met de podcaster: Lamestream

Dit is een stukje tekst binnen een div-blok.

Deze maand hebben de bekroonde journalisten Osman Faruqi en Scott Mitchell ‘Lamestream’ gelanceerd, een nieuwe onafhankelijke podcast die onderzoekt hoe de Australische media onze samenleving, cultuur en politiek beïnvloeden.

Met wekelijkse afleveringen die zowel in audio- als in videovorm worden uitgebracht, biedt Lamestream een gedurfd, ongefilterd alternatief voor de traditionele media. Osman en Scott nemen geen blad voor de mond – ze geven scherpe inzichten, uitgesproken meningen en onthullen geheimen achter de schermen van de mediamachine.

We spraken met het duo over allerlei onderwerpen, variërend van de invloed van AI op de journalistiek en Trumps aanvallen op de publieke omroepen tot de beste koffietentjes in Melbourne.

‍

Interview met Lamestream

‍

Acast: Jullie hebben allebei bij enkele van de toonaangevende mediaorganisaties van het land gewerkt, waaronder de ABC, Schwartz Media, The Age en de Sydney Morning Herald. Vertel ons eens iets over Lamestream . Wat heeft jullie geïnspireerd om een onafhankelijke podcast op te zetten? 

‍Osman en Scott: Er zijn zoveel mensen die zich afkeren van de grote mediabedrijven, maar tegelijkertijd voelen mensen zich meer dan ooit geïnteresseerd in en betrokken bij de wereld om hen heen. We realiseerden ons dat wat zoveel verhalen tegenwoordig zo interessant maakt – of het nu gaat om nieuws, popcultuur of politiek – eigenlijk de media zelf zijn.

We wilden kunnen vertellen hoe de media de zaken verkeerd hebben voorgesteld, waarom ze hun publiek verkeerd begrijpen, en de ‘achter de schermen’-geheimen onthullen die de media graag verborgen houden. Dat alles betekende dat we dit volledig onafhankelijk moesten doen.

‍

Acast: Voor iedereen die de podcast nog niet heeft beluisterd: kunnen jullie iets vertellen over de opzet en de onderwerpen die jullie gaan bespreken? Wat hebben jullie op het programma staan voor de komende afleveringen?

Osman en Scott
: In elke aflevering kiezen we een paar onderwerpen die volgens ons meer aandacht verdienen of die we grondig willen uitdiepen. We leggen dan uit hoe een bepaald onderdeel van het media-ecosysteem werkt, waarom een bepaald verhaal op een bepaalde manier wordt gebracht, of we kijken naar hoe bepaalde delen van de media bepaalde zaken steeds weer helemaal verkeerd voorstellen. We hebben ook een rubriek genaamd ‘Keeping Tabs’, waarin we actuele verhalen delen of onze eigen verslaggeving inbrengen in de discussie over verhalen die volgens ons meer aandacht verdienen.

We hebben het gehad over de stand van zaken bij de commerciële radio, de politieke verslaggeving, de opkomst van nieuwsinfluencers, het gesloten karakter van de AFL-media en de problemen met de manier waarop de ABC momenteel over buitenlandse aangelegenheden bericht. We zijn van plan om in te gaan op wat er met de muziekjournalistiek is gebeurd, de ABC nader onder de loep te nemen en te onderzoeken hoe AI de nieuwsverslaggeving verandert.

‍

Acast: Welke veranderingen hebben jullie waargenomen in het Australische medialandschap sinds jullie beiden aan jullie carrière zijn begonnen?

Osman en Scott: Ik denk dat de grootste verandering is dat mediabedrijven vroeger de ruimte hadden om te experimenteren en creatieve risico’s konden nemen om nieuwe doelgroepen te bereiken. Je had comedyprogramma’s als *The Chaser* en *Hungry Beast* bij ABC en de rubriek *Daily Life* in de *SMH* en *The Age*, waar schrijvers als Clementine Ford voor het eerst door een groot mediabedrijf werden gepubliceerd.

Door een combinatie van bezuinigingen en fantasieloze leidinggevenden zijn de Australische media vergeten hoe ze nieuwe sterren, nieuwe programma’s – eigenlijk alles wat nieuw is – moeten creëren.

‍

Acast: Wat zouden traditionele mediabedrijven volgens jou anders moeten doen om jongeren in Australië aan te spreken? 

Osman en Scott: Content voor een jonger publiek – door mediabedrijven soms gedefinieerd als iedereen onder de 45 – krijgt maar weinig aandacht. De aanpak bestaat eruit goedkoop personeel in te huren, content uit lineaire uitzendingen te hergebruiken voor kanalen als Instagram, en dan is de klus geklaard. Geen wonder dat jongeren zich hiervan afkeren. 

We hebben het hier over meer dan de helft van de bevolking – er zouden veel meer omvangrijke budgetten en toonaangevende programmaformats moeten zijn, bedacht door jong talent voor jonge Australiërs.

‍

Acast: Vind je dat er meer regelgeving moet komen op het gebied van sociale media? Wat zouden organisaties en overheden kunnen doen om de verspreiding van ‘nepnieuws’ tegen te gaan?

Osman en Scott: Ja , maar het antwoord ligt niet in het reguleren van het publiek en de gebruikers.

De platforms met een omzet van miljarden dollars – die geld verdienen aan de verontwaardiging, desinformatie en pesterijen waar we ons allemaal zorgen over maken – zouden zelf belast en beboet moeten worden, en die opbrengsten zouden moeten worden besteed aan de uitbreiding van de publieke media, het onderwijs en andere projecten die de publieke ruimte iets minder krankzinnig maken.

‍

Acast: In de VS heeft Trump zojuist bezuinigingen aangekondigd op de publieke omroepen NPR en PBS. Waarom is dit zo’n gevaarlijke dreiging? Welke gevolgen zou deze verandering volgens jou kunnen hebben?

Osman en Scott: Het is letterlijk nog nooit zo belangrijk geweest dat er sterke, onafhankelijke, door de overheid gefinancierde mediakanalen bestaan. Door de versnippering en commercialisering van een groot deel van het medialandschap is het voor het publiek moeilijker geworden om erachter te komen wat er werkelijk aan de hand is en wie ze kunnen vertrouwen. Door de overheid gefinancierde media kunnen in die situatie het tegengif vormen. Zonder die media lijkt het erop dat we veroordeeld zijn tot een mediawereld die wordt gedomineerd door miljardairs als Elon Musk en Jeff Bezos.

‍

Snelle vragenronde

‍

Eén woord om het huidige medialandschap te beschrijven?

Osman: Somber (sorry).

Scott: Wat een onzin .

‍

Het meest memorabele citaat van de federale verkiezingen?

Osman: „Als ik van een podium zou vallen, zou ik daar niet over liegen.” Peter Dutton. Dat geeft goed weer hoe absurd de verkiezingsstrijd tegen het einde toe was geworden.

‍

Een heldhaftige journalist?

Osman: Edward R. Murrow. Als je niet weet wie dat is, kijk dan eens naar de uitstekende film Good Night and Good Luck van George Clooney .

Scott: Murray Sayle en Phillip Knightly. Gelijkspel. Niet genoeg Australiërs kennen hen, maar ze hebben enkele van de grootste nieuwsverhalen ter wereld naar buiten gebracht.

‍

Welke kop zou je zelf graag hebben geschreven?

Osman: „Why I've got a Packer up my clacker”. Zoek het maar eens op op Google; de context, de manier waarop het wordt gezegd, het is allemaal geweldig.

‍

Democratieworst of UberEats?

Osman: Altijd die worst.

Scott: Geen van beide . EASI, de Sichuan is een enorme hit op die app.

‍

Murdoch of Musk?

Osman: Murdoch . Ik kan niet geloven dat ik dat heb gezegd.

Scott: Murdoch . Hij heeft tenminste voor The Simpsons betaald .

‍

Vroege vogel of nachtbraker? 

Beiden: Nachtbraker .

‍

Een tv-serie die je stiekem heel leuk vindt?

Osman: Yellowstone. Dat is mijn toegangspoort tot Midden-Amerika.

Scott: Reacher . Heb je die kerel al gezien? Hij is zo groot!

‍

De beste koffiebar van Melbourne? 

Osman: Bijeenkomst in Carlton. De beste thee en koffie van het land.

‍

Je droomgast voor een podcast? 

Osman: Bill Simmons. Ik zou dolgraag eens de rollen omdraaien met de ‘podfather’.

Scott: Jon Ronson. En ik heb hem vorig jaar om 7 uur ’s ochtends mogen interviewen! Ik zou Jon heel graag bij Lamestream willen hebben. Maar ook een paar nieuwe namen: Grace Blakeley, Fatima Bhutto, Tony Gilroy, Ben Taub en Bryan Curtis van The Press Box.

‍

Wat is je favoriete afhaalmaaltijd?

‍Osman: Kantin in Carlton serveert de lekkerste Indonesische kip.

‍

Lamestream is te beluisteren via de Lamestream-website en op alle platforms waar je je podcasts kunt vinden.

Deze maand hebben de bekroonde journalisten Osman Faruqi en Scott Mitchell ‘Lamestream’ gelanceerd, een nieuwe onafhankelijke podcast die onderzoekt hoe de Australische media onze samenleving, cultuur en politiek beïnvloeden.

Met wekelijkse afleveringen die zowel in audio- als in videovorm worden uitgebracht, biedt Lamestream een gedurfd, ongefilterd alternatief voor de traditionele media. Osman en Scott nemen geen blad voor de mond – ze geven scherpe inzichten, uitgesproken meningen en onthullen geheimen achter de schermen van de mediamachine.

We spraken met het duo over allerlei onderwerpen, variërend van de invloed van AI op de journalistiek en Trumps aanvallen op de publieke omroepen tot de beste koffietentjes in Melbourne.

‍

Interview met Lamestream

‍

Acast: Jullie hebben allebei bij enkele van de toonaangevende mediaorganisaties van het land gewerkt, waaronder de ABC, Schwartz Media, The Age en de Sydney Morning Herald. Vertel ons eens iets over Lamestream . Wat heeft jullie geïnspireerd om een onafhankelijke podcast op te zetten? 

‍Osman en Scott: Er zijn zoveel mensen die zich afkeren van de grote mediabedrijven, maar tegelijkertijd voelen mensen zich meer dan ooit geïnteresseerd in en betrokken bij de wereld om hen heen. We realiseerden ons dat wat zoveel verhalen tegenwoordig zo interessant maakt – of het nu gaat om nieuws, popcultuur of politiek – eigenlijk de media zelf zijn.

We wilden kunnen vertellen hoe de media de zaken verkeerd hebben voorgesteld, waarom ze hun publiek verkeerd begrijpen, en de ‘achter de schermen’-geheimen onthullen die de media graag verborgen houden. Dat alles betekende dat we dit volledig onafhankelijk moesten doen.

‍

Acast: Voor iedereen die de podcast nog niet heeft beluisterd: kunnen jullie iets vertellen over de opzet en de onderwerpen die jullie gaan bespreken? Wat hebben jullie op het programma staan voor de komende afleveringen?

Osman en Scott
: In elke aflevering kiezen we een paar onderwerpen die volgens ons meer aandacht verdienen of die we grondig willen uitdiepen. We leggen dan uit hoe een bepaald onderdeel van het media-ecosysteem werkt, waarom een bepaald verhaal op een bepaalde manier wordt gebracht, of we kijken naar hoe bepaalde delen van de media bepaalde zaken steeds weer helemaal verkeerd voorstellen. We hebben ook een rubriek genaamd ‘Keeping Tabs’, waarin we actuele verhalen delen of onze eigen verslaggeving inbrengen in de discussie over verhalen die volgens ons meer aandacht verdienen.

We hebben het gehad over de stand van zaken bij de commerciële radio, de politieke verslaggeving, de opkomst van nieuwsinfluencers, het gesloten karakter van de AFL-media en de problemen met de manier waarop de ABC momenteel over buitenlandse aangelegenheden bericht. We zijn van plan om in te gaan op wat er met de muziekjournalistiek is gebeurd, de ABC nader onder de loep te nemen en te onderzoeken hoe AI de nieuwsverslaggeving verandert.

‍

Acast: Welke veranderingen hebben jullie waargenomen in het Australische medialandschap sinds jullie beiden aan jullie carrière zijn begonnen?

Osman en Scott: Ik denk dat de grootste verandering is dat mediabedrijven vroeger de ruimte hadden om te experimenteren en creatieve risico’s konden nemen om nieuwe doelgroepen te bereiken. Je had comedyprogramma’s als *The Chaser* en *Hungry Beast* bij ABC en de rubriek *Daily Life* in de *SMH* en *The Age*, waar schrijvers als Clementine Ford voor het eerst door een groot mediabedrijf werden gepubliceerd.

Door een combinatie van bezuinigingen en fantasieloze leidinggevenden zijn de Australische media vergeten hoe ze nieuwe sterren, nieuwe programma’s – eigenlijk alles wat nieuw is – moeten creëren.

‍

Acast: Wat zouden traditionele mediabedrijven volgens jou anders moeten doen om jongeren in Australië aan te spreken? 

Osman en Scott: Content voor een jonger publiek – door mediabedrijven soms gedefinieerd als iedereen onder de 45 – krijgt maar weinig aandacht. De aanpak bestaat eruit goedkoop personeel in te huren, content uit lineaire uitzendingen te hergebruiken voor kanalen als Instagram, en dan is de klus geklaard. Geen wonder dat jongeren zich hiervan afkeren. 

We hebben het hier over meer dan de helft van de bevolking – er zouden veel meer omvangrijke budgetten en toonaangevende programmaformats moeten zijn, bedacht door jong talent voor jonge Australiërs.

‍

Acast: Vind je dat er meer regelgeving moet komen op het gebied van sociale media? Wat zouden organisaties en overheden kunnen doen om de verspreiding van ‘nepnieuws’ tegen te gaan?

Osman en Scott: Ja , maar het antwoord ligt niet in het reguleren van het publiek en de gebruikers.

De platforms met een omzet van miljarden dollars – die geld verdienen aan de verontwaardiging, desinformatie en pesterijen waar we ons allemaal zorgen over maken – zouden zelf belast en beboet moeten worden, en die opbrengsten zouden moeten worden besteed aan de uitbreiding van de publieke media, het onderwijs en andere projecten die de publieke ruimte iets minder krankzinnig maken.

‍

Acast: In de VS heeft Trump zojuist bezuinigingen aangekondigd op de publieke omroepen NPR en PBS. Waarom is dit zo’n gevaarlijke dreiging? Welke gevolgen zou deze verandering volgens jou kunnen hebben?

Osman en Scott: Het is letterlijk nog nooit zo belangrijk geweest dat er sterke, onafhankelijke, door de overheid gefinancierde mediakanalen bestaan. Door de versnippering en commercialisering van een groot deel van het medialandschap is het voor het publiek moeilijker geworden om erachter te komen wat er werkelijk aan de hand is en wie ze kunnen vertrouwen. Door de overheid gefinancierde media kunnen in die situatie het tegengif vormen. Zonder die media lijkt het erop dat we veroordeeld zijn tot een mediawereld die wordt gedomineerd door miljardairs als Elon Musk en Jeff Bezos.

‍

Snelle vragenronde

‍

Eén woord om het huidige medialandschap te beschrijven?

Osman: Somber (sorry).

Scott: Wat een onzin .

‍

Het meest memorabele citaat van de federale verkiezingen?

Osman: „Als ik van een podium zou vallen, zou ik daar niet over liegen.” Peter Dutton. Dat geeft goed weer hoe absurd de verkiezingsstrijd tegen het einde toe was geworden.

‍

Een heldhaftige journalist?

Osman: Edward R. Murrow. Als je niet weet wie dat is, kijk dan eens naar de uitstekende film Good Night and Good Luck van George Clooney .

Scott: Murray Sayle en Phillip Knightly. Gelijkspel. Niet genoeg Australiërs kennen hen, maar ze hebben enkele van de grootste nieuwsverhalen ter wereld naar buiten gebracht.

‍

Welke kop zou je zelf graag hebben geschreven?

Osman: „Why I've got a Packer up my clacker”. Zoek het maar eens op op Google; de context, de manier waarop het wordt gezegd, het is allemaal geweldig.

‍

Democratieworst of UberEats?

Osman: Altijd die worst.

Scott: Geen van beide . EASI, de Sichuan is een enorme hit op die app.

‍

Murdoch of Musk?

Osman: Murdoch . Ik kan niet geloven dat ik dat heb gezegd.

Scott: Murdoch . Hij heeft tenminste voor The Simpsons betaald .

‍

Vroege vogel of nachtbraker? 

Beiden: Nachtbraker .

‍

Een tv-serie die je stiekem heel leuk vindt?

Osman: Yellowstone. Dat is mijn toegangspoort tot Midden-Amerika.

Scott: Reacher . Heb je die kerel al gezien? Hij is zo groot!

‍

De beste koffiebar van Melbourne? 

Osman: Bijeenkomst in Carlton. De beste thee en koffie van het land.

‍

Je droomgast voor een podcast? 

Osman: Bill Simmons. Ik zou dolgraag eens de rollen omdraaien met de ‘podfather’.

Scott: Jon Ronson. En ik heb hem vorig jaar om 7 uur ’s ochtends mogen interviewen! Ik zou Jon heel graag bij Lamestream willen hebben. Maar ook een paar nieuwe namen: Grace Blakeley, Fatima Bhutto, Tony Gilroy, Ben Taub en Bryan Curtis van The Press Box.

‍

Wat is je favoriete afhaalmaaltijd?

‍Osman: Kantin in Carlton serveert de lekkerste Indonesische kip.

‍

Lamestream is te beluisteren via de Lamestream-website en op alle platforms waar je je podcasts kunt vinden.

Deel dit bericht op
WhatsApp
Ga nu aan de slag
Neem contact op met ons team.
Aanmelden
Dit is een stukje tekst binnen een div-blok.