Black Box is de filmische audiothriller die onze kijk op fictiepodcasts verandert. We spraken met schrijver en regisseur Brian Siegele om te horen hoe hij blockbuster-actie voor audio schreef, tv-sterren achter de microfoon regisseerde en Reverb uitbouwde tot een toonaangevend bedrijf dat zich volledig richt op audio.

Als je je koptelefoon opzet om naar je favoriete podcast te luisteren, hoor je misschien alleen de stemmen van de presentatoren, maar achter de schermen werkt meestal een heel team van audio-experts om die podcast tot leven te brengen.
Onze serie 'Behind the Podcast' -serie geeft een kijkje achter de schermen bij de productie van podcasts binnen het Acast Creator Network en deelt verhalen van de diverse groep mensen en functies die werkzaam zijn in de podcastwereld. We horen van de geluidsontwerpers die meeslepende geluidservaringen creëren, van scenarioschrijvers die met woorden ingewikkelde werelden weten op te bouwen, en van de producenten die aan alle touwtjes trekken om je week na week briljante afleveringen te brengen.
.png)
In 2021 maakte een nieuwe productiestudio, Reverb, furore met een meeslepende, actievolle audiofictieserie genaamd Black Box. Met een cast vol sterren, zoals Joel McHale (Community, The Soup) en Kelsey Grammar (Frasier, Cheers), haalde deze spannende nieuwe avonturenpodcast inspiratie uit de retro- en tijdreisesthetiek van Back to the Future en Stranger Things.
Dankzij het meeslepende geluidsontwerp, de boeiende stemacteurs en het vlekkeloze script werd de serie genomineerd voor de prijs voor Beste Podcast (Scripted-Fiction) bij de Webby Awards 2022. De drijvende kracht achter het enorme succes van de serie is de schrijver, regisseur en coproducent Brian Siegele.

Na zijn afstuderen aan de filmschool van de USC, waar hij film- en televisiescenario’s had gestudeerd, koesterde Siegele de ambitie om een carrière op te bouwen als scenarioschrijver voor grote zomerkaskrakers. Toen hij door een reeks gezondheidsproblemen aan bed gekluisterd raakte en niet meer in staat was om te werken, begon hij te luisteren – en richtte hij zijn aandacht op de wereld van de audio.
“Ik werd verliefd op het vertellen van verhalen via audio,” herinnert hij zich. “Toen ik eindelijk weer op de been was, dacht ik: ik kan weer grote films gaan schrijven die misschien nooit gemaakt worden, of ik kan een kleine koerswijziging maken en mijn eigen intellectuele eigendom gaan ontwikkelen, dat we vervolgens kunnen omzetten in film of televisie. Maar ik wilde echt eer betonen aan audio, omdat we Reverb hebben opgebouwd als een bedrijf waarbij audio voorop staat, om ervoor te zorgen dat alles echt tot zijn recht komt.”
Nu ‘Black Box’ op het punt staat om voor televisie te worden bewerkt, lijkt het erop dat Siegele’s plan werkt. Daarom hebben we hem opgezocht om te praten over de methoden achter zijn enorme succes.
“Het is niet zo dat je het script anders moet schrijven. Ik denk dat je je manier van denken erover moet herzien,” legt hij uit, terwijl hij nadenkt over de verschillen tussen schrijven voor tv en voor audio. “Als je voor audio schrijft, moet je je richten op duidelijkheid — je kunt er niet vanuit gaan dat je gewoon het gezicht van de acteur ziet en weet wie er tegen je praat.”
Om dit te bereiken, zorgt Siegele ervoor dat er in scènes slechts enkele personages voorkomen met een eigen, herkenbare stem. Bovendien wordt het onderscheid tussen de verschillende stemmen versterkt door creatieve manieren te bedenken waarop de personages elkaars namen herhalen.
Bij tv luidt het oude gezegde: „Laat het zien, vertel het niet” — maar bij audiofictie geldt juist het tegenovergestelde. Het creëren van een audioverhaal voor een zeer visuele scène kan zijn eigen uitdagingen met zich meebrengen.
“In de laatste aflevering zit een complete vechtscène,” legt Siegele uit. “We moesten bedenken hoe we zo’n scène – die heel fysiek en actiegericht is – konden vertalen naar geluid.” Om dit te bereiken, verstoppen twee van de hoofdpersonages van de serie zich in een kast, waar de ene naar het gevecht kijkt en de andere de gebeurtenissen stap voor stap uitlegt.


“Met Black Box verleggen we echt de grenzen van wat audio kan doen,” merkt Siegele op. “Veel audiodrama’s draaien vaak om een podcaster, telefoongesprekken of bevatten heel veel vertelling, omdat het dan veel makkelijker is om het verhaal te vertellen. Wij hebben geen verteller gebruikt, noch een van die andere verteltechnieken.”
Hij legt uit dat hij dankzij deze ‘distillatie’ in staat was om deze rijke vertelstijl te realiseren zonder zijn toevlucht te hoeven nemen tot afgezaagde clichés. “Door te bepalen welke thema’s, personages en handelingen ik nodig heb om het verhaal te vertellen, en het daarbij te laten, kon ik een meanderende vertelstijl vermijden. Het draait eigenlijk gewoon om distillatie en beknoptheid.”
Naast het op papier tot leven brengen van de wereld van Black Box – via dialogen, de verhaallijn en de ontwikkeling van de personages – hield Siegele tijdens het schrijven van het script ook rekening met hoe de podcast uiteindelijk zou klinken.
Hij geeft in het script geen specifieke aanwijzingen voor geluidsontwerpers (*voeg hier claxongeluid in* wanneer er een auto voorbijrijdt). In plaats daarvan beschrijft hij de algemene setting en het verloop van de scène en laat hij de geluidsontwerpers vrij om hun eigen verbeelding en expertise in te zetten.
“In aflevering vier zit er een achtervolgingsscène in die twee of drie minuten duurt,” legt hij uit. “In mijn aantekeningen staan dingen als ‘voetgangers mompelen terwijl we langs hen heen dringen’, ‘een afvalcontainer rammelt terwijl we door een steegje razen’, enzovoort.
“Ik gebruik die niet zozeer om aan te geven wat de geluiden precies zijn, maar meer als aanwijzingen over de richting die de achtervolging uitgaat. Ons geluidsteam leest dat en denkt dan: ‘Oké, we hebben toeterende auto’s en piepende banden nodig.’
“Een geluid wordt alleen in het script opgenomen als het het verhaal vooruit helpt.”

“Geen van hen had eerder echt veel ervaring met stemacteurswerk,” zei Siegele over de acteurs met wie hij aan Black Box werkte. “Het waren echter allemaal grote film- en tv-acteurs.” Hij legt uit dat dit verschil uiteindelijk geen invloed had op hun vermogen om de personages in puur auditieve vorm tot leven te brengen en vast te leggen.
“Ik denk dat als je de karakterontwikkeling over het verloop van een seizoen of een aflevering uitwerkt, je geen extra moeite hoeft te doen om in de scripts vast te leggen hoe ze zich moeten gedragen.” Hij voegt eraan toe dat film- en tv-acteurs hun tekst op een natuurlijke manier kunnen brengen zonder de scène te overdrijven: „We wilden niet dat mensen een stem zouden aannemen en zouden acteren, wat veel stemacteurs wel doen omdat het meestal gaat om animaties en reclamewerk.”
Seigele heeft echter wel één ervaren stemacteur gecast, namelijk Brian Delaney, voor de rol van de sheriff van het stadje, Hofstrater. Hij legt uit hoe Delaney’s ervaring leidde tot een aantal leuke mogelijkheden om in de serie met geluid te spelen: “We hadden een paar echt coole scènes met hem. Ik had zijn personage neergezet als een soort knorrige agent, maar toen stuurde hij ons zijn auditietape waarop hij de scène speelde terwijl zijn personage de hele tijd chips zat te eten. Ik dacht: ‘Dit is geweldig, dit moeten we gebruiken.’”
Terwijl film- en tv-acteurs het verhaal met een natuurlijke en rechttoe rechtaan vertolking voortstuwden, gaven de stemacteurs het script extra kleur en karakter.
“Als je je wilt onderscheiden op het gebied van audiofictie, zoek dan een idee dat zich onderscheidt binnen de audiofictie. Het publiek begint op bepaalde vlakken wat moe te worden.” Siegele voegt eraan toe dat inzicht in wat er al op de markt is, je kan helpen om te ontdekken waar jij je plek kunt vinden.
“Luister eerst naar alles wat er te vinden is voordat je erin duikt, ook al lijkt het in de verste verte niet op wat jij doet. Je moet leren van de fouten en de sterke punten van anderen. Het is een uniek medium en je moet jezelf echt goed voorbereiden voordat je eraan begint.”

Hij merkt ook op dat als je je publiek vanaf het begin van een project goed begrijpt, je daardoor beter kunt bepalen hoe groot en veelomvattend het verhaal is dat je vertelt. “Als je echt door wilt breken op het gebied van audiofictie, vertel dan een groots, breed en spannend verhaal dat zoveel mogelijk mensen bereikt. Wat het ook is, zorg er gewoon voor dat het leuk is en iets waar je echt gepassioneerd over bent.”
“Ik denk dat Black Box zo opviel omdat we het niet als een audioproject hebben benaderd,” zei hij toen hem werd gevraagd naar het succes van de show. “We proberen uit te zoeken hoe we popcorn in de podcastwereld kunnen introduceren.”
“Hoorspelen zijn sinds de jaren ’40 en ’50 flink veranderd. Destijds waren ze zo dramatisch en overdreven — het doel was om mensen op een vaudeville-achtige manier uit hun eigen wereld te halen en mee te nemen naar een andere. Tegenwoordig verwachten we dat we op een naturalistische manier in het verhaal worden ondergedompeld, omdat we gewend zijn naar HBO te kijken.”
Hoewel Siegele ernaar streeft het genre naar het niveau van hoogwaardige blockbusters te tillen, kan hij nog steeds inspiratie vinden op de meest onverwachte plekken. “Persoonlijk heb ik sinds mijn kindertijd geen van die oude cassettes met hoorspelen meer beluisterd,” zei hij. “Ik zou ze waarschijnlijk nog eens moeten beluisteren, want ik weet zeker dat ik daar een aantal heel interessante manieren zou kunnen ontdekken om dingen aan te pakken.”
Black Box maakt deel uit van het Acast Creator Network en is te vinden op alle platforms waar je podcasts kunt beluisteren.